Budynek
Rudolfinum: neorenesansowy dom koncertowy nad Wełtawą
Kto go zaprojektował, dlaczego nosi imię księcia, co oznacza jego styl, jak służył jako parlament i co go otacza.
Zarezerwuj moje miejsce ↗Szybka odpowiedź
Rudolfinum to neorenesansowy gmach koncertowo-wystawienniczy przy placu Jana Palacha, nad Wełtawą, zaprojektowany przez Josefa Zítka i jego ucznia Josefa Schulza i otwarty 8 lutego 1885 roku. Nosi imię austriackiego następcy tronu Rudolfa, który przewodniczył uroczystości otwarcia. Jego największa sala, Sala Dvořáka, słynie z akustyki, a w budynku mieści się także galeria sztuki współczesnej. Koncert rezerwowany za pośrednictwem strony tego obiektu odbywa się właśnie tutaj — dlatego warto znać jego historię.
Styl zapożyczony z renesansu
Wikipedia wyjaśnia, że neorenesans, nazywany również renesansem odrodzonym, to grupa dziewiętnastowiecznych stylów architektonicznych czerpiących z szerokiego wachlarza wzorców renesansowych — ani klasycyzmu greckiego, ani neogotyku. Etykieta ta obejmuje budynki tak różne jak włoskie palazzo i francuski zamek, opisuje więc raczej postawę niż przepis. W praktyce oznacza to fasadę z uporządkowanymi łukami i oknami, symetrię i rzeźbione detale, a nie gotyckie iglice czy barokowe zawijasy. Rudolfinum jest jednym z najlepiej znanych praskich przykładów, a Wikipedia opisuje je po prostu jako zaprojektowane w stylu neorenesansowym, na brzegu Wełtawy.
Dwóch architektów, jeden nauczyciel i jeden uczeń
Architekt Josef Zítek był, według Wikipedii, najbardziej znany z dwóch neorenesansowych zabytków w Pradze – Teatru Narodowego i Rudolfinum. Wykładał na Politechnice Praskiej, gdzie wśród jego uczniów był Josef Schulz, z którym później współpracował. Rudolfinum było ostatnim ukończonym projektem Zítka – budowę zakończono w 1884 roku we współpracy z Schulzem, który dokończył odbudowę Teatru Narodowego po pożarze. Budynek stoi zatem na styku końca jednej kariery i początku drugiej, a dla publiczności otwarto go 8 lutego 1885 roku.
Imię księcia
Rudolfinum nosi imię Rudolfa, następcy tronu Austrii, który przewodniczył uroczystości otwarcia – podaje Wikipedia. Praga należała wówczas do Imperium Austro-Węgierskiego, a nadawanie znanemu obiektowi imienia następcy tronu było wówczas powszechnym gestem. Nazwa przetrwała upadek imperium i dziś po prostu identyfikuje ten budynek.
Parlament i galeria
W latach 1919–1939 budynek pełnił funkcję siedziby czechosłowackiego parlamentu – w latach pierwszej republiki obradowała w nim Izba Poselska. Od 1946 roku jest domem Czeskiej Filharmonii. Mieści się w nim również Galerie Rudolfinum – galeria sztuki, która według Wikipedii koncentruje się głównie na sztuce współczesnej, została otwarta 1 stycznia 1994 roku i nie posiada własnej kolekcji, działając na zasadzie Kunsthalle z wystawami czasowymi. Bilet na koncert nie obejmuje wstępu do galerii, więc jeśli chcesz ją odwiedzić, sprawdź jej własną stronę.
Plac wokół niego
Rudolfinum znajduje się po północnej stronie placu Jana Palacha, na Starym Mieście na prawym brzegu Wełtawy. Wikipedia podaje, że Most Mánesa łączy plac z Małą Straną, a od strony rzeki rozciąga się piękny widok na Zamek Praski, Wzgórze Petřín i Most Karola. Przed budynkiem stoi pomnik kompozytora Antonína Dvořáka. Wschodnie skrzydło zajmuje Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Karola, natomiast południowy budynek należy do Akademii Sztuk Pięknych, Architektury i Wzornictwa. To wyjątkowe otoczenie sprawia, że koncert można z łatwością połączyć z nadrzecznym spacerem.
Najczęściej zadawane pytania
Kto zaprojektował Rudolfinum?
Josef Zítek wraz ze swoim studentem Josefem Schulzem, podaje Wikipedia.
Kiedy zostało otwarte?
8 lutego 1885 roku, pod przewodnictwem następcy tronu Rudolfa, według Wikipedii.
Czy to tylko sala koncertowa?
Nie. Mieści się w nim również Galerie Rudolfinum, galeria sztuki współczesnej.
Czy ten budynek naprawdę nosi imię księcia?
Tak, dla Rudolfa, austriackiego następcy tronu, który przewodniczył otwarciu.
Źródła